Job 14

¹“Die mens, uit 'n vrou gebore, se lewe is kort en vol onrus.

²Hy is soos 'n blom wat oopgaan en dan verlep, 'n skaduwee wat verbygaan en nie stilstaan nie.

³Dit is so 'n mens vir wie U in die oog hou, vir wie U in 'n regsgeding met U wil betrek.

⁴Wie kan rein uit onrein laat voortkom? Niemand nie!

⁵“Die mens se dae is vasgestel, U het die getal van sy jare bepaal, U het dit neergelê, en hy kan dit nie oorskry nie.

⁶U moet van hom af wegkyk en hom met rus laat totdat hy soos 'n huurling sy dagtaak afgehandel het.

⁷Vir 'n boom is daar nog hoop; al is dit afgekap, kan dit weer uitloop, en sy lote sal aanhou groei.

⁸Al word sy wortels oud in die aarde en al gaan sy stam dood in die grond,

⁹spruit hy weer uit as hy net water ruik, en groei sy takke asof hy pas geplant is.

¹⁰Maar die mens sterf en verdwyn, hy blaas sy laaste asem uit, en waar is hy?

¹¹Soos water uit die see verdamp, en 'n rivier opdroog,

¹²so ontslaap die mens en staan nie weer op nie; totdat die hemel nie meer daar is nie, sal hy nie wakker skrik nie, nie weer wakker gemaak word nie.

¹³As U my maar liewer in die doderyk wou wegsteek, my daar wou hou tot u toorn afgekoel het, as U maar liewer 'n tyd vir my wou vasstel en dan weer aan my wou dink!

¹⁴“As 'n mens sterf, sal hy weer lewe? Dan sou ek al die dae van my swaarkry kon wag tot daar vir my nuwe lewe kom.

¹⁵Dan sou U my roep en ek U antwoord en sou U graag weer die maaksel van u hande wou sien.

¹⁶Dan sou U elke tree tel wat ek gee, maar nie ag gee op my sonde nie.

¹⁷Dan sou U my oortreding in 'n sak verseël en my sonde toemaak.

¹⁸Maar soos 'n berg in stukke breek en 'n rots uit sy plek losgeruk word,

¹⁹soos water klippe verweer, 'n wolkbreuk die grond wegspoel, so vernietig U die hoop van die mens.

²⁰U oorweldig hom vir altyd en hy verdwyn, hy kom te sterwe, U neem hom weg.

²¹Sy seuns word vereer, maar hy weet dit nie, hulle word verkleineer, maar hy is nie daarvan bewus nie.

²²Hy voel net die pyn aan sy eie liggaam, die smart wat aan hom bly vreet.”