Job 15

¹Toe sê Elifas die Temaniet:

²“Kan 'n verstandige man soveel onsin praat, so vol wind wees?

³Kan hy hom verdedig met woorde wat niks sê nie, met 'n pratery wat niks beteken nie?

⁴Maar jy maak selfs die eerbied vir God nutteloos, jy maak dit onmoontlik om iets in sy teenwoordigheid te sê.

⁵Dit is jou sonde wat jou die woorde in die mond lê; daarom kies jy sulke slinkse woorde.

⁶Nie ek nie, jou eie mond veroordeel jou, alles wat jy sê, getuig teen jou.

⁷Is jy die eerste mens wat gebore is? Het jy vóór die berge in die wêreld gekom?

⁸Het jy in die raadsvergadering van God gesit en luister? Het jy die alleenreg op die wysheid?

⁹Wat weet jy wat ons nie weet nie? Wat verstaan jy wat ons nie ook verstaan nie?

¹⁰Ook onder ons is daar ou manne en grysaards, manne selfs ouer as jou pa.

¹¹“Beteken die troos wat van God kom, vir jou niks, die woorde wat met soveel deernis tot jou gerig is?

¹²Waarom het jou gevoel met jou op loop gesit, waarom blits jou oë so?

¹³Wil jy jou woede op God koel dat daar sulke woorde uit jou mond kom?

¹⁴Hoe kan 'n mens rein wees? Hoe kan 'n sterfling onskuldig wees?

¹⁵As God nie eers die hemelwesens vertrou nie en selfs die hemel nie rein is in sy oë nie,

¹⁶hoeveel minder 'n onrein, verdorwe mens wat boosheid indrink soos water?

¹⁷“Luister na my, ek wil jou iets vertel; wat ek ervaar het, wil ek jou meedeel.

¹⁸Dit is die woorde van wyse mense. Hulle hou niks terug van wat hulle vaders hulle vertel het nie.

¹⁹Dit kom uit die tyd toe hulle die land net vir hulleself ontvang het en daar geen vreemdeling onder hulle beweeg het nie.

²⁰Hulle sê: ‘Sy lewe lank word die goddelose, die geweldenaar, deur angs geteister, al die jare wat vir hom afgemeet is.

²¹Angswekkende krete klink in sy ore; terwyl alles veilig lyk, storm rowers op hom af.

²²Hy twyfel of hy die dood sal vryspring, hy weet hy kan nie aan die swaard ontkom nie.

²³As hy vlug, word hy kos vir die aasvoëls, hy weet die dood wag op hom.

²⁴Soos 'n koning wat aanval, storm swaarkry en lyding op hom af; dit oorweldig hom,

²⁵want hy daag God uit en verset hom teen die Almagtige:

²⁶in sy oormoed storm hy op God af met sy dik, sterk skild,

²⁷met sy ronde, vet gesig en sy onderlyf dik van die vet.

²⁸Hy sal in verwoeste stede moet woon, in onbewoonbare huise, huise wat dreig om bouvalle te word.

²⁹Hy sal nie ryk bly nie, sy rykdom sal nie hou nie, sy besittings op die aarde sal nie meer word nie.

³⁰Hy sal die dood nie vryspring nie, sy nakomelinge sal deur vuur verteer word, sy woorde in die wind verdwyn.

³¹'n Mens moenie vertrou op wat niks is nie. Dit bring hom nêrens nie, in ruil daarvoor kry hy ook niks nie.

³²Voor sy tyd gekom het, is sy groeikrag daarmee heen.

³³Hy is soos 'n wingerdstok wat sy trosse verloor voor dit ryp is, soos 'n olyfboom wat sy bloeisels afgooi voor daar vrugte is.’

³⁴“Die hele bende godloses sal sonder iets wees, vuur sal die huise van die omkopers verteer.

³⁵Dit is hulle wat swanger is van die kwaad, wat onreg voortbring en aan bedrog die lewe skenk.”