Matthew 22

¹Jesus het weer in gelykenisse met die mense gepraat.

²Hy het gesê: “Met die koninkryk van die hemel gaan dit soos met 'n koning wat vir sy seun 'n bruilofsfees voorberei het.

³Hy het sy slawe uitgestuur om die genooides na die bruilof te roep, maar hulle wou nie kom nie.

⁴Toe stuur hy weer ander slawe met die opdrag: ‘Sê vir die genooides: Die maaltyd is reg; my beeste en vetgemaakte vee is geslag, en alles is gereed. Kom na die bruilof toe.’

⁵“Maar die genooides het hulle nie daaraan gesteur nie, en die een het na sy stuk grond en 'n ander een na sy werkplek toe gegaan.

⁶En party het sy slawe gegryp en mishandel en doodgemaak.

⁷Die koning het kwaad geword en sy leër gestuur om daardie moordenaars dood te maak en hulle stad aan die brand te steek.

⁸“Toe sê hy vir sy slawe: ‘Alles staan klaar vir die bruilofsfees, maar die genooides was dit nie werd nie.

⁹Gaan nou uit na die straathoeke en nooi soveel mense as wat julle teenkom, na die bruilofsfees toe.’

¹⁰Toe het daardie slawe uitgegaan op die strate en almal wat hulle gekry het, bymekaargemaak, slegtes sowel as goeies. So het die feessaal vol gaste geword.

¹¹“Toe die koning ingaan om na die gaste te kyk, sien hy daar 'n man wat nie bruilofsklere aanhet nie,

¹²en hy sê vir hom: ‘Vriend, hoe het jy hier ingekom sonder bruilofsklere aan?’ Maar die man kon niks antwoord nie.

¹³Toe sê die koning vir sy dienaars: ‘Bind sy hande en sy voete vas en gooi hom uit in die diepste duisternis daarbuite. Daar sal hulle huil en op hulle tande kners.’

¹⁴“Baie is immers geroep, maar min is uitverkies.”

¹⁵Toe het die Fariseërs gaan besluit om Jesus met 'n vraag in 'n val te lok.

¹⁶Hulle stuur toe van hulle volgelinge saam met 'n aantal Herodiane om vir Hom te sê: “Meneer, ons weet dat u iemand is wat u mening eerlik uitspreek en getrou aan die waarheid die wil van God bekend maak sonder om mense in aanmerking te neem, want u let nie op die aansien van persone nie.

¹⁷Sê vir ons wat dink u: Is dit reg om aan die keiser belasting te betaal, of is dit nie?”

¹⁸Maar Jesus het deur hulle valsheid gesien en vir hulle gesê: “Huigelaars! Waarom stel julle vir My 'n strik?

¹⁹Wys vir My die muntstuk waarmee die belasting betaal word.” Hulle bring toe die muntstuk vir Hom,

²⁰en Hy vra vir hulle: “Wie se kop en naam is hierop?”

²¹“Die keiser s'n,” antwoord hulle. Jesus sê vir hulle: “Gee dan aan die keiser wat aan die keiser behoort, en aan God wat aan God behoort.”

²²Toe hulle dit hoor, was hulle verbaas en het hulle Hom met rus gelaat en weggegaan.

²³Op dieselfde dag het daar Sadduseërs by Jesus gekom. Dit is hulle wat beweer dat daar nie 'n opstanding is nie. Hulle vra Hom toe:

²⁴“Meneer, Moses het gesê: ‘As iemand sterwe sonder om kinders te hê, moet sy broer met die weduwee trou en 'n nageslag vir sy broer verwek.’

²⁵Nou was daar by ons sewe broers. Die oudste het getrou en gesterwe. Omdat daar nie kinders was nie, het sy broer met die weduwee getrou.

²⁶Dieselfde het gebeur met die tweede en die derde broer en uiteindelik met al sewe.

²⁷En heel laaste van almal het die vrou ook gesterwe.

²⁸Met die opstanding dan, wie se vrou sal sy wees? Al sewe het haar mos as vrou gehad.”

²⁹Maar Jesus antwoord hulle: “Julle dwaal omdat julle nie die Skrif en ook nie die krag van God ken nie.

³⁰Met die opstanding trou die mense nie meer nie, maar is hulle soos die engele in die hemel.

³¹En wat die opstanding van die dooies betref, het julle dan nie gelees wat God vir julle gesê het nie:

³²‘Ek is die God van Abraham, die God van Isak, en die God van Jakob’? Hy is nie die God van dooies nie maar van lewendes.”

³³Toe die skare dit hoor, was hulle verslae oor sy leer.

³⁴Toe die Fariseërs hoor dat Jesus die Sadduseërs die mond gesnoer het, het hulle bymekaargekom,

³⁵en een van hulle, 'n wetgeleerde, het Hom met 'n vraag probeer vastrek.

³⁶“Meneer,” vra hy, “wat is die grootste gebod in die wet?”

³⁷Jesus antwoord hom: “ ‘Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel’ en met jou hele verstand.

³⁸Dit is die grootste en die eerste gebod.

³⁹En die tweede, wat hiermee gelyk staan, is: ‘Jy moet jou naaste liefhê soos jouself.’

⁴⁰In hierdie twee gebooie is die hele wet en die profete saamgevat.”

⁴¹Toe die Fariseërs bymekaar was, vra Jesus vir hulle:

⁴²“Wat dink julle van die Christus? Wie se seun is Hy?” “Dawid s'n,” antwoord hulle Hom.

⁴³Hy sê toe vir hulle: “Waarom het Dawid deur die ingewing van die Gees Hom dan ‘Here’ genoem? Hy sê tog:

⁴⁴“ ‘Die Here het vir my Here gesê: Sit aan my regterhand totdat Ek jou vyande aan jou onderwerp het.’

⁴⁵“As Dawid self Hom ‘Here’ noem, hoe kan Hy dan Dawid se seun wees?”

⁴⁶Niemand kon Hom daarop iets antwoord nie. Van dié dag af het niemand dit meer gewaag om Hom 'n vraag te stel nie.